Elias Hendrickx, 30-jarige triatleet, streeft ernaar om via zijn blog aandacht te vestigen op mensen met een beperking die graag sporten. Op de Spelen heeft hij al verschillende titels behaald. Dit jaar gaat hij van 8 tot 11 mei in La Louvière opnieuw deelnemen aan de Special Olympics.
“De eerste keer dat ik in contact kwam met triatlon was tijdens Corona. Er werd in onze voorziening afgeraden om naar buiten te gaan. Gelukkig had ik wel een hometrainer op mijn kamer staan. Nu ben ik fulltime triatleet. In de week probeer ik één of twee keer te zwemmen, drie keer te lopen en één keer te fietsen. In het weekend doe ik niet zoveel, maar ik probeer wel minstens vier en een half uur per week te sporten.
De trainingen voor de Special Olympics vallen nog goed mee. De afstanden van de wedstrijden zijn 250 meter zwemmen, tien kilometer fietsen en drie kilometer lopen. Tijdens het zwemmen voel ik mij super comfortabel, bij het fietsen is dat compleet het tegenovergestelde. Als ik loop ga ik er gewoon voor. Binnenkort doe ik mee aan de Ten Miles van Antwerpen.
Als kind speelde ik voetbal en turnde ik, maar ik paste niet goed in die groepen. Ik was anders dan andere kinderen, vanwege mijn autisme. Op mijn zeventiende had ik G-voetbal ontdekt waar iedereen gelijkwaardig is, daarom ben ik G-sport blijven doen.
Ondertussen is dit mijn negende jaar dat ik meedoe aan de Special Olympics.
Als ik een positie in de triatlon win, dan denk ik dat ik nog even verder zal doen. Maar als zwemmer voel ik dat mijn tijd bijna voorbij is. Ik ben gestopt omdat er jongens van 15,16 jaar zijn die gewoon sneller zijn. Ik train maar één of twee keer per week, terwijl zij drie of vier keer trainen. Ze zijn veel jonger en hoeven maar twee uur per week te zwemmen. Dan realiseer je je: oké, ik hoor hier niet meer bij, het is tijd om de jeugd hun kans te geven.
Het Belgisch kampioenschap voelt meer aan als een gewone wedstrijd in vergelijking met mijn ervaring op de wereldspelen in Berlijn. Wanneer je op het podium staat, is de plaats waar je staat niet belangrijk. Het is prachtig dat je dit met je hele team kunt beleven, nadat je een heel jaar er naar toe gewerkt hebt. Dus het is een geweldige ervaring om daar te staan, of je wint of niet.
Ik herinner me nog goed dat we in Berlijn als team tweede werden en ik persoonlijk vijfde en zesde van de wereld werd. Hoewel de vijfde en zesde plaats in eerste instantie als een teleurstelling leek, was het uiteindelijk een prachtige prestatie op wereldniveau. Een uur later kwam ik mijn vader tegen, die begon te huilen. Het was een mooi moment; ik had mijn vader nog nooit zien huilen. Hij zei: ‘Je hebt dit helemaal zelf gedaan, je hebt er keihard voor geknokt en je hebt hier je eigen verhaal geschreven. Met de juiste begeleiding is het je gelukt.’
Mijn supporters neem ik dus mee van thuis. Ik ben de tweede jongste van vier kinderen. Mijn zus probeert er wel altijd bij te zijn. Zij vindt het vooral interessant hoe ik de G-sport beoefen. Mijn mama is vooral verpleegster voor de voorziening. Ze heeft altijd plakkers en zonnecrème mee. Als mijn mama er niet bij kan zijn dan denkt de voorziening : ‘Hadden we nu maar de mama van Elias, want ze zou alles bij hebben.’
Het sporten vind ik natuurlijk leuk, want anders zou ik dat niet kunnen volhouden. Het zorgt er wel voor dat ik dingen meemaak en met mensen in contact kom, maar het is vooral mijn missie om die G-sport bij de mensen te krijgen. In de loop van de jaren zie ik mezelf blogberichten schrijven en video’s maken want daar ligt mijn passie.
Ik denk dat ik voor mijzelf respect heb gevonden in de G-sport, waar ik vroeger bij dacht: ‘oh ik ben anders en ik kan niet in die gewone clubs terecht’, daarom vind ik het belangrijk dat het bespreekbaar wordt.”